De techniek van het omdenken

Als je de eerste twee pagina’s van dit boek leest is direct duidelijk wat je gaat tegenkomen.

Pagina 1 / in het rood: Ja-maar; bedenken wat er zou moeten zijn, maar niet is.

Pagina 2 / in het blauw: Ja-en; zien wat er is, en wat je ermee zou kunnen.

Klinkt leuk, maar hoe doe je dat dan? En hoe voorkom je ‘rood’ gedrag? De resterende 267 pagina’s gaan hier op in. En het eindigt weer met een rode en blauwe pagina. Het boek leest heerlijk. Door korte hoofdstukken, hilarische anekdotes en confronterende voorbeelden zet het aan tot nadenken. Heerlijk voor in de trein! 

Gunster beschrijft vijftien strategieën, die je in kunt zetten om in ‘Ja-en’ te denken. Hij verdeelt de strategieën in vier groepen: Liefde, Werk, Strijd en Spel.  Bij elke strategie begint hij met een citaat, dat telkens weer de essentie weergeeft. Ik wil niet alle strategieën nalopen, lees het boek zou ik zeggen! Ik licht er één uit, diegene die mij het meeste inspireert. Ik gebruik daarvoor de samenvatting achter in het boek, waar alle strategieën kort worden benoemd.

De strategie van het ontregelen:

Toelichting: Schop bestaande regels in de war.

Effect:   Een ontregeling van het bestaande spel. Een tijdelijke anarchie. Met nieuwe regels is een nieuw spel mogelijk.

Timing:   Als de regels van het spel je niet bevallen.

Werkwijze: Onderzoek actief welke (ongeschreven) regels in acht worden genomen. Door jezelf of door anderen. Overtreed ze.

Eén van de mooiste (en actuele) anekdote in het boek, dat ingaat op deze strategie (p.216):

“De Franse overheid introduceerde aan het begin van dat schooljaar een verbod op ‘opvallende religieuze uitingen’. Cennet, een vijftienjarig moslimmeisje in Straatsburg, wilde echter naar eigen zeggen ‘noch de Franse wet, noch de wet van God’ overtreden. Volgens haar geloof mocht ze haar haren niet tonen. Wat ze vervolgens ook probeerde, een baret of een bandana (zo’n soort piratendoek), de autoriteiten weigerden haar de toegang tot de school. Wat deed ze? Ze scheerde zichzelf kaal en werd toegelaten.”

Maroes Albers